O primeira peza que atopa o visitante ao entrar no Museo Provincial do Mar é un pupitre que recorda que se están a traspasar os muros dunha vella escola.

OBXECTO: Pupitre escola / School desk / Pupitre escuela
DATA: Século XX
MATERIAIS: Madeira, verniz / Wood, varnish / Madera, barniz
MEDIDAS: 82,5 x 110 x 83 cm

Este é un exemplo do típico modelo de pupitre de finais do s XIX e primeiros anos do s XX: bipersoal, de madeira, con asentos abatibles, co taboleiro inclinado e cun par de buratos nos que se metían os tinteiros.

Coa pizarra e o pizarrín enriba del (que sempre tentan a bosquexar algunha cousa) son moitos os recordos que evoca e moitas as historias que suxestiona e invita a relatar.

Trátase dunha peza que serve de magnífica escusa para reflexionar sobre as diferenzas entre o modelo educativo dos anos trinta e o actual. Tamén sobre a emigración xa que, non podemos esquecer, o edificio no que se encontra o Museo Provincial do Mar naceu para ser unha escola indiana.



Unha parte esencial dos museos son as súas coleccións e por isto consideramos que é importante ir presentándovos as pezas que forman parte do Museo Provincial do Mar, para que as vaiades coñecendo mellor e tamén para que saibades de primeira man o traballo que se desenvolve no día a día dun museo como o noso.

Hoxe comezamos cunha das mandíbulas de balea expostas na cuarta sección do museo adicada a Os cazadores de baleas.

OBXECTO: Mandíbula
DATA: Século XVI-XVII
MATERIAL: Calcario
MEDIDAS: 40 x 350 x 40 cm

Esta mandíbula de balea vasca ou balea franca (Eubalaena glacialis) pertence a unha dos centos de baleas que foron cazadas en San Cibrao ao longo dos séculos XIII a XVII. Permaneceu baixo a auga máis de 400 anos ata que foi atopada por Ramón Rivas Villares mentres practicaba submarinismo na praia de Cubelas.

A balea vasca ou balea franca era unha especie que podía alcanzar os 18 m de lonxitude e as 60 t de peso. De cor negra, ás veces cunha mancha ventral branca, caracterizábase por non ter aleta dorsal nin pregos na gorxa. Si presentaba unhas características calosidades na cabeza que permitían distinguir a cada animal.

Os ósos eran as partes menos aproveitadas da balea, xa que a graxa, a carne, as barbas ou a lingua tiñan moito maior valor económico. Con todo, por ser os ósos moi porosos, lixeiros e doados de tallar, foron usados como material de construción, para facer mobles ou pequenos adornos. Por exemplo, un muíño de Bares (Mañón) está teitado con mandíbulas de balea.

Que esta mandíbula se atopase, e outros moitos ósos de balea, na praia de Cubelas, débese a que esta era a praia que resultaba máis axeitada para procesar as baleas remolcadas despois de ser cazadas a pouca distancia da costa.

Por tanto, a singularidade desta peza reside en que ten máis de 400 anos e pertence a unha especie de balea xa extinguida. Grazas a ela podemos constatar a grandiosidade dun animal ao que os homes se enfrontaban para obter grandes beneficios.


O noso Club Pequeamig@s tamén se quixo achegar á antigua labor de tecer no tear, e non se lles deu nada mal.

Pasaron unha mañá divertidísima gracias á Clío Reconstrucción histórica, descobrindo o fuso e a roca, fibras naturáis como o liño, o cáñamo ou a la, tecendo fermosas teas nos seus teares, usando lanzadeiras e peines, e sobre todo a súa imaxinación e inxenio.

Grazas rapazas pola vosa paciencia, grazas Pequeamig@s pola vosa creatividade.



















O liño tivo na Mariña unha grande importancia económica e social.

Por unha banda co seu producto elaborábanse tanto o axuar doméstico como o persoal, as velas para os barcos e os traxes de auga para os mariñeiros co procedemento do encascado do liño.

Por outra banda, todos os diversos procesos na obtención do fío de liño eran traballos colaborativos nos que participaba toda a comunidade, e sobre de todo as “fiadeiras” eran un dos máis importantes medios de transmisión oral da nosa cultura popular.

O noso Clube Sénior, estivo a lembrarse dos tempos pasados nos que nas súas casas as avoas tecían no tear, da fermosa flor azul da pranta do liño, dos corvos, os pozos nos que se deixaba a remollar o liño varios días antes de ripalo, daquelas duras e ásperas sabas de estopa, do fuso e da roca e dalgunha trasnada de infancia devanando no fío.

As redeiras e as súas agullas saíron a relucir tamén, as horas adicadas a reparar aparello, ou as velas dos barcos.

Moitas grazas a todos por compartir ás vosas lembranzas, e ós nosos compañeiros de San Paio por deixarnos a semente do liño, a pranta e o liño para fiar que nos axudou a achegarnos un pouco máis a esta parte da nosa historia.

Iso é traballar en rede, compartindo recursos, experiencias e coñecementos.


















En numerosas culturas indíxenas o pau é un instrumento de procura de auga, de mudanza das condicións meteorolóxicas. No Museo Provincial do Mar, o noso Clube Pequeamig@s imitou a construcción desta ferramenta simbólica pero non con o fin de realizar maxia senon de reflexionar sobre a igualdade de xénero dentro da sua multiculturalidade. Non chamomos pola auga que xa cae abundante nesta primavera senón que situamos a igualdade nas mans do futuro.














O 24 de Febreiro é o Día de Rosalía e o Museo Provincial do Mar quixo lembrar e conmemorar tal efeméride. A poesía de Rosalía reflexa multitude de sentimentos marcados pola sua condición de muller e a dor das penúrias da época e a profundo fenómeno da emigración. Nesta homenaxe tales circustancias estiveron presentes pero non exclusivamente desde o pésame senon tamén desde a ollada de esperanza que a voz rosaliana expresa. Voces de muller leron con a súa voz o intimismo dos seus poemas pero tamén se cantou non só a "Negra Sombra" senon tamén à solidariedade da emigración que legou escolas como esta que agora é museo.










Insignia identificativa de Facebook

Agora no twitter

    follow me on Twitter

    Recibenos no teu email

    Introduce a tua dirección:

    Delivered by FeedBurner

    Engadenos na tua web

    Siareiros

    Contacto
    Museo Provincial do Mar
    Avenida da Mariña s/n
    San Cibrao
    27890 Cervo (Lugo)
    Tfno.: 982 594 572 / museodomar

    Horario de inverno (de outubro a maio)
    Martes a sábado:
    Mañás de 11:00 a 14:00
    Tardes de 16:00 a 19:00
    Domingos e festivos:
    Mañás de 11:00 a 14:00
    Luns pechado

    Horario de verán (de xuño a setembro)
    Martes a sábado:
    Mañás de 11:00 a14:00
    Tardes de 17:00 a 20:00
    Domingos e festivos:
    Mañás de 11:00 a 14:00
    Luns pechado
    Se ha producido un error en este gadget.

    Contenidos bajo licencia

    Creative Commons License